حس متفاوت به تبریک تولد

هیچ‌وقت این‌که کسی زادروزم را تبریک بگوید یا نه، برایم مهم نبود. اما امسال... هنوز یک ساعت هم از روز تولدم نگذشته و بیش‌ترین فکرم این است که او یادش هست؟ تولدم را تبریک خواهد گفت؟ اگر نگفت چه؟ باید به روی خودم نیاورم یا با زبان خوش بگویم که انتظار دارم تولدم را یادش بماند یا طبق معمول لحنم بازجویانه و طلبکارانه خواهد بود؟

تا صبح نشود جواب هیچ‌کدام را نمی‌دانم. فقط می‌دانم این اولین بار است که یک نفر، یک دوست هست که دلم می‌خواهد تولدم را یادش باشد.